Her İşe Yetemeyiz – Babalık
Annelik ve babalık zor zanaat vesselam, zira olabildiğince biz zorlaştırıyoruz; bilmemi gereken şu, biz her işe yetemeyiz. Lakin sanki her işin tek sorumlusu gibi davranırsak kendimizi yıpratırız, bakınız annelik. Babalığın kısmen daha kolay gözükmesinin sebebi konu kapsamıdır, kadınlar her konuyla babalar az konuyla ilgilenirler. Peki sizce hangisi daha başarılı olur?
Babalar Olarak Her İşe Yetemeyiz
Yetememek hem beceri boyutuyla hemde istek boyutuyla dikkate alınabilir. Babalar olarak az ama öz konuyu dikkate alırız. Özellikle de egemenlik boyutuyla. Şunun çok iyi farkında olmak gerekiyor, baba babadır ve babalık beklenir; anne annedir ve annelik yapar. Bakın anneden bahsederken annelik beklenir demedim, annelik yapar gibi net bir cümle yapısı oldu.
Anne iç güdüleri sebebiyle annelik yapar, baba ise iç güdüleri gereklilik hissederse babalık görevini uygular. Bu fark neden? Fıtrat, daha detaylı giriş yapabiliriz ama şimdilik konumuz tam olarak bu değil, konumuz babalar her işe yetemez.
Yetmemeliyiz, zira babalar çocuğu evin dışına hazırlar. Evin içi annenindir, tabii burada çocuk gelişiminden bahsediyoruz; konuyu başka yerlere çekmemeliyiz.
Ebeveynlerin her ikisi de çocuğun tüm işlerine yeterse bu çok ileride de bu ebeveynlerle yaşamalıdır. Öyle bir dünya yok değil mi? O halde babalar olarak bu işe farklı bir şekilde yaklaşmalı.
Şimdi şu söylenecektir bazı dar düşünce sahiplerince, o zaman anne ile baba yer değiştirsinde anne her şeye yetemesin. Biyolojik olarak uygunluk yoktur bu söylemde, anne vefat etmediyse ya da tüm yetilerinden yoksun kalmadıysa ilk adımlar tamamen anne üzerinde binen bir yüktür. Baba burada, ilk başlarda sadece anneden başka birileride varmış izlenimi verir çocuğa, dışarıyla ilk temastır. Sonrasında oyun arkadaşı olur. Gittikçe artan bir süreyle dahil olur olaya ama gittikçe de etkisini azaltır.
Babalık çocuğa düşmeyi öğretmektir, bakınız Dengesizlik Denge Getirir. Anneler düşmesini göze alamaz, aklına getiremezken; babalar bırakta düşsün der. Anneler bir çocuğa bakamadın, düşürdün; beceriksizsin demeye başlarsa baba iyi baba olmasına bağlı olarak düşmelerini engeller. Bu seferde anne çocuğu gerçekten düşürmüş olur!
Bırakın, babaların her işi sizin gibi yapması istemeyin, babalar siz değil. Babalar bir anne olamaz, annelerde bir baba olmamalı. Babaların yettiği işe siz de yetemezsiniz, bir baba olmak canınızdan bin kat değerli çocuğun canının yanmasını göze almaktır. Babalık, bir dakikalık görmezlik durumunda içinde eksikliğini en derinden hissettiklerini kendisiz yaşamaya alıştırmaktır.
Annelik şefkati dünya üzerinde eşi benzeri yoktur. Bebek için de çok gereklidir, lakin çocuk büyüdükçe bu şefkat onun için artık bir yük olacaktır ve babalar bunun için vardır; bırakın babalar sizin istediğiniz gibi her işe yeten ebeveynler olmasın, o sizsiniz zaten. Bırakın babalıklarını çocuğu bağımsız yaşama hazırlarken yapsınlar.
Nihayetinde bu adamları seven, eş diye kabullenen sizsiniz. Bırakın da seçtiğiniz kişi işini yapsın. Yok, ben onun çocuk yetiştirmesine güvenmem kişiyle evlenen kişininde verdiği kararları dikkate almayın.
Ayrıca Hz.Yakup’un Hz.Yusuf’u kaybetmesini hepimiz biliyoruz; olmadı bir Ramazanda Sahur vakti tv açın, görürsünüz. Rivayete göre Hz.Yakıup demiştir ki çocuklarına, siz ona bakmazken onu kurt yer diye düşünüyorum. Bu kısım sonrasında zelle olarak kabul edilmiş. Niye Allah’a güvenmedin.
Çocuklarla ilgili her işe sizi vesile kılan Allah’tır. Siz sanıyorsunuz ki ben iyi çocuk büyütüyorum, bu sıkıntılı bir durumdur. Bırakın babalar vesile kılındıklarını yapsınlar, umulur ki Allah’a güvenerek yapsınlar.